Zodoende kon een overzicht geproduceerd worden van de werkelijke en beoogde formatie per afdeling en je gelooft het niet, maar in essentie en zelfs qua opmaak wordt dat overzicht nog elke maand geleverd. Echt waar.

Overigens mocht ik ook nog iets doen voor de salarisgroep, namelijk de werknemersdelen van de belasting printen. Nu moest dat op papier van de belasting en natuurlijk vergat ik iets heel belangrijks; het fiscaalloon of zoiets. Er was een half oerwoud dat vernietigd kon worden.

Ik mocht en moest toen op het matje komen bij Brussaard. "Zo heb jij dat gedaan? Nou ja, is een goeie leer voor de volgende keer", en ik kon op mijn knieën naar de Puntegaalstraat om nieuwe blanco formulieren op te halen. ’t Is toch nog goed gekomen.

Om aan mijn ontwikkeling te werken studeerde ik in die tijd aan de TU in Delft en was op zoek naar een stageopdracht. Nou ja, zei Co Hoeneveld, bedenk maar iets nieuws.

Toen is eigenlijk het idee geboren van iets dat veel later PI’80 zou gaan heten. Er moesten terminals gaan komen en zogenaamde kwadrantenschermen. Ik ben er nog op afgestudeerd uiteindelijk.

Werkelijkheid werd het toen Hewlett Packard met de HP3000 kwam, met Image als database pakket. De introductie op het GRC was natuurlijk door de INT groep die het liefst die machine en schaarse terminals voor zich alleen claimde.

Uiteindelijk werden een stuk of acht terminals opgesteld in een klein zaaltje zonder ramen en kon je daar met moeite tijd op reserveren. Wij van de PS-groep waren berucht in die tijd, "Zijn ze gvd weer een database aan het laden" klonk het regelmatig door de gang. (Uit de mond van een INT-er natuurlijk).