|
|||
| Naar aanleiding van de herinneringen
van Ton van de Bergh (wat een werk en wat een geheugen) nog een kleine aanvulling. In oktober 1966 ben ik in dienst getreden van het GRC (tot 1970). Ik maakte deel uit van de eerste groep die is opgeleid in Ede en kwam dus niet later binnen dan de anderen. (Nu kwam ik nogal eens telaat, dus een misverstand ligt voor de hand.) Daarmee behoorde ik dus tot de glamourboys zoals hij dat raak typeert [overigens zonder dat we dat onszelf bewust waren, dat is nog het ergste]. Tja, en wat het vioolconcert betreft; ik kan me het voorval absoluut niet meer herinneren. Radiogidsen lazen we volgens mij niet en een Lelijke Eend gaf weinig luistergenot. Maar er is een simpele verklaring: Ik hield van klassieke muziek: we hadden een echte pick-up en toen ongeveer 20-30 LP's. Eén daarvan was het 4e vioolconcert van Paganini, dat - naar ik meen - niet al te lang daarvoor ontdekt was op een zolder tussen oud papier. Voor zover mij bekend, was er op dat moment nog maar één uitvoering van verschenen (inderdaad, Arthur Grumiaux, hoe is het mogelijk dat Ton zich die naam na zoveel jaar nog weet te herinneren!). Het concert was volgens kenners beestachtig moeilijk te spelen, anderen hadden zich er toentertijd nog niet aan gewaagd. Het was een favoriet concert van mijn vrouw en mij, en dat is het nog steeds, maar minder. Destijds thuis ongeveer grijs gedraaid en daardoor voor mij niet moeilijk te herkennen. Geen kunst dus. Wim Goudriaan maart 2001 lees meer herinneringen van Wim Goudriaan
|
