Aanvankelijk werkte het Siemens systeem met het besturingssysteem TDOS. Omdat de programma’s die we schreven veel groter waren dan de 80 KB die de Siemens beschikbaar had moest er heel wat geknutseld worden om de programma-onderdelen over elkaar te leggen. Tenslotte lukte het om programma’s van 600 KB aan de praat te krijgen. De programma’s waren in modules verdeeld. Per module had je een setje ponskaarten van enkele cm’s dikte. Bovendien had elke programmeur een magneetband die hij zuinig in zijn bureaulade bewaarde. Hier stonden alle eerder gemaakte modules op. Had je een nieuw module dan schreef je een ponsdocument en liet dat door de ponskamer op ponskaarten zetten. Bij een wijziging pakte je het oude setje, verving wat kaarten en deed het elastiekje er weer om.

De nieuwe of gewijzigde modules in kaartvorm en je magneetband gaf je af bij werkvoorbereiding. Tijdens de verwerking werden de setjes ponskaarten ingelezen en vertaald en samen met de modules op de magneetband werd een nieuwe magneetband aangemaakt. Bovendien werden de modules ge-linked (in overlay) tot een nieuw uitvoerbaar programma dat ook op de magneetband werd gezet. Op een ComputerOpdracht (CO) gaf je nauwkeurig aan welke tape waar opgehangen diende te worden.

Saint Germaine des 4004