Op een ochtend in april 1975 trof ik bij binnenkomst op het GRC al Jaap Karel aan, mijn contactpersoon bij de politie. Hij had opdracht gekregen van commissaris Blauw om het GRC in te schakelen bij de oplossing van de moord op de taxichauffeur Bas Hartman enkele dagen terug in Kralingse Veer. Het bleek de bedoeling te zijn om een groot aantal taxiritten van de afgelopen 2 jaar die door de taxiondernemingen op papier gelogd waren op de computer te zetten en te analyseren.

Voorzien van de stapels ponsformulieren togen we naar Kralingse Veer. Daar stond bij een school nog de taxi die door de recherche nog steeds minutieus onderzocht werd. In de school troffen we in een klaslokaal een groot aantal agenten aan in veel te kleine banken. Ze doorliepen de 2 miljoen ritten van de afgelopen 2 jaar. Voldeed een rit aan bepaalde selectiecriteria dan moesten de gegevens op het ponsformulier vastgelegd worden. Na een korte uitleg hoe dat moest vertrok ik weer richting Heer Bokelweg om de programmatuur te gaan schrijven. Nou ja, schrijven! Elke programmeur kopieert en ik dus ook. Een geschikt programma werd aangepast en ondertussen kwamen de formulieren binnen die door de ponskamer verwerkt werden. De 40 agenten slaagden er in om de ritten in 3 dagen te verwerken! Toen had ik een compleet bestand en kon het werk beginnen.

Telefonisch kreeg ik van Jaap opdrachten in de trant van "maak een lijst, gesorteerd op datum van alle ritten van wijk A naar wijk B op de donderdagavonden tussen 20:00 en 22:00 uur". Snel schreef ik de benodigde selectie- en sorteerregels, ponste ze en leverde mijn kaartsetje in. Dat werd in recordtempo verwerkt zodat de operator al na 45 minuten terugkwam. Helaas een tikfoutje. Opnieuw. Na weer 45 minuten was er een lijstje, helaas niet helemaal correct, dus weer wijzigen. Tenslotte was er een lijst die door een surveillancewagen werd opgehaald. De hele dag en de daar op volgende nacht kreeg ik opdrachten in deze trant en om 3:00 uur in de ochtend vond men het voor die dag welletjes en ik ook.

Toen ik tegen 4:00 uur in de ochtend mijn huiskamer binnentrad verbaasde het mij ook niet echt dat ik een blauw konijn in de kamer meende te zien. De lezer legt nu onmiddellijk de relatie "commissaris Blauw, blauw konijn" maar zo slim was ik op dat moment niet meer. Voor mij was het gewoon een bewijs dat ik naar bed moest. Toen ik de slaapkamer betrad werd mijn vrouw wakker en vroeg":

"Hoe vind je hem?

"Wat?"

"Nou, ik kwam gisteren langs de dierenwinkel en daar hadden ze schattige blauw/grijze konijntjes".

De dader van de moord werd nooit gevonden.