Tot mijn spijt kan ik niet bij de reunie aanwezig zijn, omdat ik dan nog niet in Nederland terug ben. Sinds een aantal jaren woon ik namelijk een half jaar in Australië en een half jaar in Nederland. Sinds mijn vertrek bij het GRC ging ik toch ieder jaar naar Australië en op een gegeven ogenblik, heb ik mijn huis in Nederland aan mijn jongste zoon verkocht en in Australië een huis gekocht en in Nederland een stacaravan.
Met mijn gezondheid gaat het redelijk goed, bij mijn laatste duurtest zei mijn cardioloog dat ik nog ver boven het gemiddelde van een 66 jarige zat. Dus ik blijf maar hopen.

Bij het bekijken van de website ben ik toch een beetje geschrokken van het aantal collega’s dat ons al ontvallen is en dan zie je achter iedere naam toch een gezicht. Ik heb er toch met veel plezier naar gekeken en begreep dat er over het voetballen niet veel bekend was. De dorst die men had na zo'n wedstrijd zal daar wel de oorzaak van zijn, sommigen wisten de volgende dag al niet meer dat er gevoetbald was.

Een van de eerste wedstrijden was tegen GCEI Amsterdam op 3 oktober 19… De door het GRC gewonnen bokaal werd na afloop door zowat iedere toegezongen bobo met bier gevuld. Het duurde dus even voordat iedereen in de bus was. Het toeval trof dat we op de terugweg in Leiden stopten waar de Leiden’s ontzet feesten in volle gang waren. Een kleine moeite om de GRC-overwinning nog even mee te gedenken. Deze eerste wedstrijd is naderhand uitgegroeid tot een jaarlijks toernooi in diverse sporten.

Een andere regelmatige tegenstander was de DWL op de Berenplaat, de GSD en een enkele maal hebben wij tegen de SMRA Delft gespeeld. Uit deze activiteiten is ook min of meer de personeelsvereniging ontstaan. Een fitnessgroep op zaterdagmorgen was een van de eerste PV activiteiten.

Over het werken met computers in die eerste jaren weet ik nog goed hoe ik daar voor de eerste keer mee kennis maakte bij de NS in Utrecht en hoe ik me als een astronaut voelde toen ik met een witte jas en handschoenen aan magneetbanden op ging hangen.
Ook in mijn angstige dromen komt het GRC nog regelmatig voor. Het gaat dan altijd om het terugbrengen van magneetbanden en koffers naar de kluis onder in de kelder van het Hudig-pand midden in de nacht of het inlezen van de stroken van het Bevolkingsregister bij de IEA, wat ook altijd ‘s nachts gebeurde en waar ik het altijd ontzettend koud kreeg.
Het IEA is een verhaal apart. Het GRC–bijkantoor was het Café Doejaaren aan de overkant en daar heb ik veel leergeld betaald. Het is mij pas veel later duidelijk geworden waarom ik altijd in de boot zat met handje raden.

Een trieste herinnering is het vroege overlijden van Ruud Davidsz. Een collega waarmee ik samen filmde en waarmee ik ook het filmwerk voor de GRC-film heb gedaan. De film voor zover ik me kon herinneren is nog eens een keer op een PV bijeenkomst gedraaid en was bij Gerard Janssen in bezit (nu in ons bezit, JvB).

Een prettige tijd is het op de Voor- en Nabewerking geweest waar we zoals altijd hoogte- en dieptepunten hadden. De overschakeling van "het Schubbejak" naar IGLO diepvries was erg groot, het voordeel was echter dat we nu op het terras onze diepvries aten met accordeon-muziek van Cor en een dansje van Sjaak en Wim. De periode hier met taak- en functiewaarderingsperikelen is voor mij een slechte tijd geweest en het hele meten en wegen zonder mogelijkheden voor het uitdrukken van flexibiliteit en motivatie deed mij geen goed.

Dit waren zo maar een paar herinneringen en wat antwoorden op vragen.
Ik hoop dat jullie een gezellige avond hebben en wellicht, tot horens of tot ziens.

Hartelijke groeten,

Cock Versluis, Australië

april 2001

terug

begin

verder