Korte tijd later gingen we naar de Walenburgerweg en werd de computerzaal geheel gevuld door twee Siemens computers met rijen magneetbandunits. De magneetband was een nieuw opslagmedium. En die banden maar draaien en veel tijd vragen. Toen kwamen de magneetschijven als opslagmedium met hun directe toegankelijkheid. En de schijven kregen meer platen en konden steeds meer en steeds dichter informatie bevatten.

Toen kregen we de problemen van doorberekening van de kosten aan projecten/klanten. Meer dan één programma draaide en met "walltime" kwamen we niet meer uit. Bovendien beïnvloedde programma's elkaar qua doorlooptijd. Er moest met veel vallen en opstaan nagedacht en veel vergaderd worden om tot een bruikbare meting van gegevens te komen. CPU-sekonden, geheugenbeslag, input- en output-eenheden.
Het was allemaal zo nieuw en we vatten het zo slecht en Siemens hielp ons ook niet zo goed. Dat waren techneuten en geen financiële mensen, die oog hadden voor doorbelasting van kosten op projectniveau. Kortom, het was een worsteling om tot redelijke tarievenkalkulaties te komen.

Op de ene ontwikkeling volgde de andere. Er kwamen HP-computers, die kleiner en krachtiger werden en ingezet werden voor bepaalde klanten en grote projecten. We kregen terminals op ons bureau en later Pc’s, die als terminal konden functioneren.

Verder denk ik nog terug aan "foutenlijsten", die uitgezocht moesten worden, en die wegens tijdgebrek ten onrechte bleven liggen. Kosten werden dus te laat doorberekend met alle aanklevende problematiek met de klanten. Gelukkig werden we wijzer en nam de kennis van automatisering en de mogelijkheden daarvan toe. Het kwam zover dat de input eerst door een screeningsprogramma ging en op die wijze gekuist werd.

Nog wijzer werden we toen we systemen gingen integreren. Daarvoor stonden opéénvolgende systemen los van elkaar. De integratie met controles ertussen was een heel goede greep. Het begon gestroomlijnd te lopen.

Parallel met al die ontwikkelingen was er het personeelsprobleem. Te weinig mensen en te weinig automatiseringskennis en een ambtelijk apparaat dat moeite had met formatieoverschrijdingen. Wat was het GRC toch een buitenbeentje. Te weinig kennis werd opgelost door zelf mensen te (doen) opleiden. Dat heeft wat gekost in tijd en in geld en na twee of drie jaar gingen ze weg omdat ze zich elders vrijer konden ontplooien en meer konden verdienen. (Autootje van de baas).