Op zoek naar een film

meer over deze film weten? klik hier

Ik was toen medewerker van het Bedrijfsbureau en had vrij regelmatig met Ruud te maken. Ruud had het beheer over de duizenden magneetbanden die in de kluis waren opgeslagen en waarvan er toen dagelijks grote hoeveelheden werden verwerkt. Dat betekende: uit de kluis op bandenwagens plaatsen en na gebruik en nauwkeurige registratie daarvan weer terug op hun plaats zetten. Enkele foto's, al reeds vroeg op deze website geplaatst, zijn daarvan de getuigen.

Ruud had een hobby: filmen. Hij bezat daarvoor alle materialen en was met name bijzonder trots op zijn Beaulieu 8 mm smalfilmcamera, die hij niet graag uit handen gaf, want deze camera was bijzonder kostbaar. Toen ik een paar weken geleden zijn toenmalige vrouw Sylvia Versteegh sprak en me verwonderde dat Ruud nergens op zijn eigen films voorkomt, werd me dat haarfijn uit de doeken gedaan: niemand anders mocht die camera aanraken!

Ik was, op zoek naar de welbekende film gemaakt ergens in het begin van het bestaan van het GRC door Ruud en een heleboel andere GRC'ers, beland bij Ruud zijn vrouw en Flip, haar partner, en wil daar graag iets over vertellen.

Ik had al spoedig na een eerste poging contact gekregen met Sylvia. In het telefoonboek komen niet veel namen voor die gespeld worden als Davidsz (met "sz"). En zo werd me verteld: dan is het niet moeilijk want het is allemaal familie. Via een schoonzus en een dochter was het contact spoedig gelegd.
En, zoals wij (de organisatoren) steeds weer ervaren, was er die verrassing: hé, wat aardig! na al die jaren ineens contact! Collega's, en naar wij denken ook de partners, reageren heel positief op de berichten over de reunie.

Zo ook Sylvia. En ze bleek nog veel namen uit die tijd te kennen. Ze is dan ook verscheidene keren op kantoor geweest en heeft een aantal keren een feest meegemaakt. Verder was Ruud nogal eens laat uit kantoor omdat hij moest overwerken. Ook deze, wat minder leuke, herinnering is bijgebleven. Ik kon dat wel beamen: er werd toen hard en vaak ook lang gewerkt. Met enkele collega's heeft Sylvia na Ruuds overlijden nog lange tijd contact gehad. Het GRC had en heeft dus nog steeds voor Sylvia een zeer bekende klank.

Flip, de partner van Sylvia, was een vriend van Ruud en heeft hem dus ook goed gekend. Toen ik op die bewuste avond binnenstapte om een stukje videoband te bekijken waarop misschien wat te zien zou zijn van het GRC was daar ook Flip die enthousiast vertelde en meehielp om alles te vertonen wat ze samen hadden voorbereid. En niet alleen de video- en filmbanden waren voorbereid, ook allerlei lekkere hapjes en drankjes stonden klaar.

Om een lang en gezellig verhaal een beetje kort te houden: ik ging die avond met 3 rollen 8 mm film onder mijn arm de deur uit. Helemaal warm van binnen van de hartelijke ontvangst en de hapjes. Ik verheugde me al op de reacties van de mede-leden van het comité, want ik had de hand gelegd op De Film en nog een aantal andere fragmenten van films met daarop heel wat GRC'ers in korte broek. Nou ja, bijna dan, maar wel heel erg jong allemaal.

En zoals Henk van der Sluijs het zo treffend elders op deze website zegt: "De titel toen was "eens maar nooit meer", maar we vertonen hem in strijd met deze titel toch nog een keer tijdens onze bijeenkomst op 20 april."
Collega's die er niet kunnen zijn op die avond moeten dit maar niet al te letterlijk nemen.

Jan van Baardewijk

maart 2001